เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ... ตื่นนอนตามปกติ สักพักช่วงเย็นอยู่ๆมันก็เริ่มปวดแถวบริเวณต้นคอข้างเดียวก่อน แล้วมันก็ลามไปอีกข้าง จากนั้นก็ไล่ลงมาเลยช่วงหลังตอนบนและหัวไหล่ หันหรือเอี้ยวมองไม่ได้ (เจ็บ)ไม่ใช่นอนตกหมอนชัวร์

แล้วมันก็ดีขึ้นเรื่อยๆ แต่อาการอื่นมาแทนที่ คือนิ้วก้อยซ้ายชา คือทุกส่วนบริเวณนิ้วก้อย(ที่ในฝ่ามือด้วย) คือตั้งแต่โซนนิ้วก้อยเนี่ยมันชายาวเลย แขน ใต้ท้่องแขนด้วย มันถัดไปตื่นเช้ามามันชาลามไปที่นิ้วนาง ตอนนี้นิ้วนางอาการชาคลายลงแต่ยังมีอยู่นิดหน่อย ส่วนนิ้วก้อยเวลากดรู้สึกมันชามากกว่าเก่า

วันนี้นั่งหน้าคอมพ์ ก้มตัวลงแล้วรู้สึกชาวูบๆไปทั่วแผ่นหลังเลย - -" คือมันเป็นความรู้สึกที่ชาแบบกระจายๆ แต่ถ้าไม่ก้มก็ไม่เป็นอะไร (แต่รู้สึกได้ว่ามันเหมือนจะชานิดๆนะ) 

พอมาถึงตรงนี้ เสียววูบเลย เพราะหลังมันรวมไปด้วยเส้นประสาท แอบใจเสียนิดนึงแต่ยังไม่อยากตีตนไปก่อนไข้ จะว่าเป็นเพราะเราซ้อมกีฬาจากอาทิตย์ก่อนก็ไม่น่าจะใช่(สโมสรฟันดาบ) เพราะมันน่าจะเกิดอาการหลังซ้อมเลย

ไม่ได้ไปปาร์ตี้ที่ไหน ไม่ได้ทำอะไรที่มันโลดโผน หรือที่น่าจะก่อให้เกิดอาการนี้? ไม่ชอบป่วยเลย ไม่อยากไปหาหมอ บอกแม่.. แม่บอกว่าแม่ก็เคยเป็นแต่แม่ชาแค่ที่แขน แล้วทำไมมันจะต้องมาเป็นด้วยน้อออ ยิ่ง ณ ตอนนี้ของชีวิตยังมีอะไรที่เราอยากทำให้สำเร็จเยอะแยะไปหมดเลย แอบกังวลล่วงหน้าไปก่อนว่า ถ้าไปหาหมอแล้วหมอบอกให้หยุดฟันดาบ.......... T_T ความจริงเราก็เคยมีอาการเจ็บหมอนรองกระดูก เรียกแบบนี้หรือเปล่า? และเป็นมานานมากแล้วด้วย มันเป็นๆหายๆ ตรงช่วงเอวแต่เหนือก้น ตรงจุดนั้นพอดี คือเจ็บบางทีก็ปวดมากๆ เคยไม่ได้ไปเรียนสามวัน ได้แต่นอนคว่ำหน้านิ่งๆ แบ่บอยู่กับบ้าน แค่จะยกแขนหรือขามันก็ร้าวไปหมด เจ็บจนน้ำตาไหล หรือบางถ้าอยู่ๆนึกจะวิ่ง วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ทรุดฮวบลงไป(ข้างที่เจ็บ)เลย นอนหงายหน้าตรงๆก็จะเจ็บ ยิ่งบางทีถ้าหนาวมากๆก็จะปวดกระดูก ถึงแม้ตอนนี้อาการเจ็บจะไม่มีให้เห็นบ่อยนักหรือนอนก็ไม่ได้เจ็บเท่าไร แต่มันก็ยังรู้สึกได้อยู่ดีแหละ ว่าเจ็บ(นิดๆ) 

ไม่ได้ไปหาหมออีกเหมือนกัน ยังไม่อยากได้ยินคำวินิจฉัยของหมอ มันอาจไม่ร้ายแรงก็ได้ แต่ยังไม่อยากฟังอยู่ดี เหมือนจะเป็นพวกกระดูกอ่อนแอ กระดูกพรุนหรือเปล่าเนี่ยยยตู ที่ข้อเท้าเวลาเล่นกีฬาก็ใส่ผ้าพันไว้ให้มันกระชับ ตอนวิชายิมนาสติก(ในช่วงกีฬา)โหนบาร์คู่(ที่อยู่กับพื้นนะ)กระแทกลงมานิดเดียว นึกว่าข้อเท้าหลุด หรือจะมีปัญหาเรื่องกระดูกเนี่ย 

พยายามมองในแง่ดีไว้กว่าเนอะว่า ถ้าเราไม่ป่วยหรือเป็นอะไรเราก็จะไม่รักษาสุขภาพเราให้มากกว่าเดิม(ทั้งๆที่จริงไม่ยุ่งกับอบายเลย ไม่ได้เลิศเลอ แต่ไม่ได้สนใจในของพวกนั้น)ยังไม่ได้บอกพ่อเลย กลัวเป็นห่วง

ใครเคยมีอาการหรือรู้จักใครที่มีอาการแบบนี้บอกกันบ้างนะคะ บางทีเราอาจคิดมากไปเองก็ได้

ขอให้ทุกคนสุขภาพแข็งแรงกันถ้วนหน้าตลอดไปจ้่ะ